In My Time Of Dying
Supernatural adlı Dizinin Ikinci sezon premiyerinin adı.Genelde yaptığımın tersine bu gün dizinin detaylarından bahsetmeyeceğim.
""In my Time of Crying"" gibi bu da aslında duyguların subjectif oldugunu anlatıyor. Benim kaybım önemlidir kimsenin kaybıın önemi yoktur. En bencil duygular kayıplar sırasında çıkar. Niye ben diye isyanlara en çok bu durumlarda şahit oluyoruz. Her gün onlar insan ölür bunların bir kısmı hakkında mutlaka bir şekilde bilgimiz olur ama our time of dying olmadığı için dünyandan geçip gidenler hakkında bir saniye bile düşünmeyiz çünkü "This was not our time of Dying".
Düşünmeden yapamıyor insan. O yuzden Büyüklerimiz her fırsatta "Ölmüşlerinin Canına Deysin" gibi yorumlarda bulunurlar.
Adem ve Havvadan beri herkesin ailesinden birileri doğmuş ölmüştür. Kiminin kaybı zamansız kimin kaybı zamanlı kimi sıralı kimi toptan ayrılmıştır bu dünyadan.
Bir yerde duymuştum "Doğduğumuz gün yavaş yavaş ölmeye başladığımız il gündür aslında." Herkes kendi kaybını kendine olan yakınlığına orantılı olarak hatırlar. Kimini hiç unutmazsın çünkü sen ona o sana a can vermiştir hayatta kalman için bir yerlere gelebilmen /gelebilmesi için için çalışılmıştır. Senden sonra senin için yaşamıştır yada sen onun için yaşamışsındır. Acısı geçsede unutmazsın zaman olur cız ettirir yüreğinde bir yeri. Kimileri ile aranda biraz daha mesafe vardır kan bağın bile olsa kaybında derinden de üzülmüş olsanda devam etmiştir hayat. Bir de sevdiklerinin kayıpları vardır empati içersinde onlar içine onlar ile belki onlar kadar üzülürsün. Saygı , sevgi anlayış gösterirsin destek olursun ama asla o yoğunluğu onun kadar yaşamazsın. Bir de diğer kayıplar vardır. Iste bunlara hiç vaki harcamayız bu da içimizden birşeyleri öldürür. Büyük Yerleşimlerin handikapıdır. Küçük kasabalar köyler gibi mahallende kayıplar hakkında anons eden olmadığı için bilgin haberin bir zaman sonra olur.
Zannetmiyorum ki denk geldigi bir vefat bilgisine insanlar kim olursa olsun biraz zaman ayırıp kim ne zaman neden sorularını sorup cevaplar almaya çalışmaz. Aldığı cevaplardan ders çıkarmaya çalışmaz. Adamın biri ölmüş Kalp Krizinden. Günde iki paket sigara içiyormuş. Ne çıkartabiliriz Sigara içmek bazı insanların ölümüne neden olabiliyormuş. Sigara içiyor muyuz evet demekki bizimde ölümümüze sebep olabilir miş? Adamın biri tatile giderken ailesi ile beraber hatalı sollama nedeni ile karıştığı kazada ölmüş. Neymiş ?Hatalı Sollamanın ölüme sebebiyet verme olasılığı varmış. O zaman Yapılan hatalı sollamanın Insan ömrüne ters orantılı bir etkisi varmış. Adamın Biri Askerlik görevini yerine getirirken ölmüş ? Neymiş Askerlik yan gelip yatma yeri değilmiş ? Neymiş? Ateş düştüğü yeri yakar mış. Senin Vatan borcu diye gittigin yerde ölmen durumunda Başbakanın yukardaki yorumu yaparmış. Sonrada Yurt dışına asker gönderme yetkisini uluslararası politikada pazarlık gücü olarak kullanırmış. Ne yapmak lazım mış o zaman Oy verirken dikkatli olmak lazımmış üstelik Türkiyedeki sola rağmen dikkatli olmak lazımmış.
Zaten artık o kadar az şey kaldı ki ders çıkarmaya çalıştığımız. Ne büyüklerimizin tavsiyeleri ne ata sözleri ne tarih. Bir tek kendi deneyimlerimiz yani bizim bize yakın insanların yediği kazıklardan ders çıkarır olduk.
""In my Time of Crying"" gibi bu da aslında duyguların subjectif oldugunu anlatıyor. Benim kaybım önemlidir kimsenin kaybıın önemi yoktur. En bencil duygular kayıplar sırasında çıkar. Niye ben diye isyanlara en çok bu durumlarda şahit oluyoruz. Her gün onlar insan ölür bunların bir kısmı hakkında mutlaka bir şekilde bilgimiz olur ama our time of dying olmadığı için dünyandan geçip gidenler hakkında bir saniye bile düşünmeyiz çünkü "This was not our time of Dying".
Düşünmeden yapamıyor insan. O yuzden Büyüklerimiz her fırsatta "Ölmüşlerinin Canına Deysin" gibi yorumlarda bulunurlar.
Adem ve Havvadan beri herkesin ailesinden birileri doğmuş ölmüştür. Kiminin kaybı zamansız kimin kaybı zamanlı kimi sıralı kimi toptan ayrılmıştır bu dünyadan.
Bir yerde duymuştum "Doğduğumuz gün yavaş yavaş ölmeye başladığımız il gündür aslında." Herkes kendi kaybını kendine olan yakınlığına orantılı olarak hatırlar. Kimini hiç unutmazsın çünkü sen ona o sana a can vermiştir hayatta kalman için bir yerlere gelebilmen /gelebilmesi için için çalışılmıştır. Senden sonra senin için yaşamıştır yada sen onun için yaşamışsındır. Acısı geçsede unutmazsın zaman olur cız ettirir yüreğinde bir yeri. Kimileri ile aranda biraz daha mesafe vardır kan bağın bile olsa kaybında derinden de üzülmüş olsanda devam etmiştir hayat. Bir de sevdiklerinin kayıpları vardır empati içersinde onlar içine onlar ile belki onlar kadar üzülürsün. Saygı , sevgi anlayış gösterirsin destek olursun ama asla o yoğunluğu onun kadar yaşamazsın. Bir de diğer kayıplar vardır. Iste bunlara hiç vaki harcamayız bu da içimizden birşeyleri öldürür. Büyük Yerleşimlerin handikapıdır. Küçük kasabalar köyler gibi mahallende kayıplar hakkında anons eden olmadığı için bilgin haberin bir zaman sonra olur.
Zannetmiyorum ki denk geldigi bir vefat bilgisine insanlar kim olursa olsun biraz zaman ayırıp kim ne zaman neden sorularını sorup cevaplar almaya çalışmaz. Aldığı cevaplardan ders çıkarmaya çalışmaz. Adamın biri ölmüş Kalp Krizinden. Günde iki paket sigara içiyormuş. Ne çıkartabiliriz Sigara içmek bazı insanların ölümüne neden olabiliyormuş. Sigara içiyor muyuz evet demekki bizimde ölümümüze sebep olabilir miş? Adamın biri tatile giderken ailesi ile beraber hatalı sollama nedeni ile karıştığı kazada ölmüş. Neymiş ?Hatalı Sollamanın ölüme sebebiyet verme olasılığı varmış. O zaman Yapılan hatalı sollamanın Insan ömrüne ters orantılı bir etkisi varmış. Adamın Biri Askerlik görevini yerine getirirken ölmüş ? Neymiş Askerlik yan gelip yatma yeri değilmiş ? Neymiş? Ateş düştüğü yeri yakar mış. Senin Vatan borcu diye gittigin yerde ölmen durumunda Başbakanın yukardaki yorumu yaparmış. Sonrada Yurt dışına asker gönderme yetkisini uluslararası politikada pazarlık gücü olarak kullanırmış. Ne yapmak lazım mış o zaman Oy verirken dikkatli olmak lazımmış üstelik Türkiyedeki sola rağmen dikkatli olmak lazımmış.
Zaten artık o kadar az şey kaldı ki ders çıkarmaya çalıştığımız. Ne büyüklerimizin tavsiyeleri ne ata sözleri ne tarih. Bir tek kendi deneyimlerimiz yani bizim bize yakın insanların yediği kazıklardan ders çıkarır olduk.
